RAPORT ZE SPRAWY #002 - Operacja "Czerwona Gwiazda" i wykorzystanie prywatnej korespondencji przeciwko działaczom muratyckim
Muratycki Instytut Pamięci - Komisja Badania Zbrodni Przeciwko Muratyce
I. WSTĘP
Muratycki Instytut Pamięci wszczął postępowanie w sprawie wydarzeń, które na przełomie lutego i marca 2026 roku doprowadziły do gwałtownego zaostrzenia konfliktu politycznego pomiędzy środowiskiem związanym z IV Republiką Muratyki a grupą polityków związanych przede wszystkim z ówczesnym obozem kiryjskim II Federacji Nordackiej. Bezpośrednim przedmiotem niniejszego etapu postępowania pozostają trzy kwestie:
- po pierwsze - sposób powstania i rozpowszechnienia zarzutu, jakoby Kaspar Waksman-Deter i Damiano Robingren przygotowali tajną konspirację mającą doprowadzić do secesji Muratyki,
- po drugie - okoliczności pozyskania przez Augusta de la Sparasana prywatnej korespondencji prowadzonej przez Waksmana-Detera, Robingrena i Elisę Kirianóo von Hohenburg (dziś von Gredensburg),
- po trzecie - sposób wykorzystania wymienionych materiałów w ramach serii publikacji nazwanej "Czerwoną Gwiazdą" oraz późniejszych działań politycznych.
Komisja zaznacza, iż w toku postępowania rozróżnia fakty ustalone, twierdzenia uczestników wydarzeń, poszlaki oraz hipotezy wymagające dalszego udowodnienia. W szczególności Komisja nie uznaje na obecnym etapie za udowodnione istnienia jednego, formalnego i od początku ustalonego planu wszystkich osób związanych ze środowiskiem kiryjskim. Materiał źródłowy pozwala jednak badać, czy kolejne działania poszczególnych jego przedstawicieli tworzyły ciąg wzajemnie uzupełniających się przedsięwzięć wymierzonych w muratycką część ówczesnego obozu władzy.
ROZDZIAŁ I - Sytuacja polityczna przed wybuchem sprawy
1. Państwo znajdujące się już w kryzysie
Komisja ustaliła, iż napięcia polityczne w II Federacji Nordackiej nie rozpoczęły się 26 lutego 2026 roku. Już 20 lutego Damiano Robingren, obejmując prowadzenie obrad Kongresu IX kadencji, publicznie przypominał wydarzenia tzw. Kryzysu Zimowego, wskazując na wcześniejszą dymisję premiera Andrzeja Ordyńskiego, utratę zaufania publicznego, odejście Imperium Nandyjskiego ze struktur NUI oraz ogólny spadek aktywności i wzrost nieufności. Jednocześnie podkreślał potrzebę stabilizacji państwa. Tym samym nie znajduje podstaw twierdzenie, jakoby kryzys II Federacji został stworzony od podstaw przez wydarzenia będące przedmiotem niniejszego raportu. Przedmiotem postępowania jest natomiast ustalenie, czy istniejący kryzys został następnie wykorzystany jako dogodna przestrzeń do politycznego uderzenia w środowisko muratyckie.
2. Współpraca Elisy Kirianóo von Hohenburg z Waksmanem i Robingrenem
W drugiej połowie lutego Elisa pozostawała w kontakcie politycznym z Kasparem Waksmanem-Deterem i Damiano Robingrenem. Według zgodnych relacji uczestników, osoby te posiadały prywatną grupę komunikacyjną na platformie Discord. Rozmowy dotyczyły m. in. stworzenia politycznej większości zdolnej do legalnego przejęcia władzy w ramach instytucji II Federacji Nordackiej. Istnienie takiej współpracy znajduje również pośrednie potwierdzenie w źródłach strony przeciwnej. Bolesław Kirianóo von Hohenburg w późniejszym opisie wydarzeń sam wskazywał, że materiały "Czerwonej Gwiazdy" pochodziły z prywatnych rozmów Waksmana, Robingrena i Elisy Kirianóo z okresu ich współpracy. Komisja nie znalazła na obecnym etapie dowodu, aby samo istnienie tej grupy oznaczało organizowanie działalności nielegalnej.
ROZDZIAŁ II - Narodziny zarzutu o "konspirację secesyjną"
1. Rozmowa głosowa na Discordzie
Jednym z podstawowych źródeł późniejszego oskarżenia była rozmowa przeprowadzona na kanale głosowym ówczesnego serwera Discord II Federacji. Według zeznania Kaspara Waksmana temat możliwej secesji Muratyki pojawił się podczas spotkania w charakterze żartobliwym i sytuacyjnym. Waksman wskazuje ponadto, iż znajdował się wówczas pod wpływem alkoholu. Komisja nie posiada nagrania rozmowy i wobec powyższegonie może niezależnie odtworzyć jej pełnego przebiegu. Istnieje jednak materiał źródłowy pokazujący, że już bezpośrednio po wydarzeniu jego interpretacja pozostawała sporna. Burek twiedził publicznie, że osobiście słyszał rozmowy o secesji i innych działaniach wymierzonych w II Federację. Przeciwne stanowisko zajmowali Waksman oraz inni uczestnicy debaty. Najważniejsze znaczenie posiada jednak wypowiedź Elisy Kirianóo von Hohenburg.
2. "Nie było takich planów"
25 lutego 2026 roku podczas obrad Rady NUI Burek napisał - "Zarówno ja i nasz agent @Elisa [...] byli świadkami, że takie plany są snute." - Elisa odpowiedziała bezpośrednio - "Nie było takich planów." - wypowiedź znajduje się nadal w indeksie aktywności jej konta. Komisja zwraca uwagę na dwa aspekty tej wymiany. Po pierwsze, osoba przedstawiana przez Burka jako świadek rzekomego spisku jawnie zaprzeczyła istnieniu planów. Po drugie, Burek określił Elisę mianem "naszego agenta". Komisja nie przyjmuje tego określenia jako samodzielnego dowodu faktycznej działalności agenturalnej. Sformułowanie mogło mieć charakter potoczny lub żąrtobliwy. Pozostaje ono jednak istotną poszlaką ze względu na późniejsze wydarzenia oraz pochodzenie materiałów operacji "Czerwona Gwiazda". Szczególne znaczenie posiada chronologia - wypowiedź padła 25 lutego, a więc zaledwie kilka godzin przed wystąpieniem Augusta de la Sparasana.
ROZDZIAŁ III - List "Oskarżam!"
1. Publikacja
26 lutego o godzinie 2:06 August de la Sparasan opublikował w dziale urzędującego Prezydenta II Federacji Nordackiej list zatytułowany - "Oskarżam! Czyli list otwarty do władz Federacji Nordackiej". Data, autorstwo i miejsce publikacji pozostają publicznie udokumentowane. W liście przedstawiono szereg zarzutów wobec Elisy von Kirianóo, Waksmana i Robingrena. Późniejszy opis Bolesława Kirianóo wymienia wśród nich między innymi rzekomą konspirację zmierzającą do wyprowadzenia Muratyki z Federacji, manipulowanie procedurami Kongresu oraz inne działania polityczne. Członkowie LIS zarzutom zaprzeczali.
2. Przekształcenie sporu w oskarżenie
Zdaniem Komisji szczególnej uwagi wymaga sposób, w jaki sporna interpretacja rozmowy głosowej została przedstawiona jako opis rzeczywistego spisku. Jeszcze 25 lutego - Burek twierdził, iż plany istniały, Elisa publicznie stwierdziła, iż nie istniały, a strony różniły się co do znaczenia wcześniejszych rozmów. Kilka godzin później w "Oskarżam!" zarzut został już sformułowany w sposób znacznie bardziej kategoryczny. Komisja nie znalazła dotychczas materiału wskazującego, aby pomiędzy publicznym zaprzeczeniem Elisy a publikacją listu pojawił się nowy dowód jednoznacznie rostrzygający wcześniejszy spór. W ocenie Komisji należy zatem rozróżnić:
fakt: rozmowy dotyczące możliwości secesji miały miejsce, spór: charakter tych rozmów - żart, dyskusja polityczna czy rzeczywisty plan, twierdzenie de la Sparasana: istniała konspiracja, stan dowodowy na 25-26 lutego: brak zachowanego materiału pozwalającego Komisji potwierdzić istnienie rzeczywistego planu secesyjnego.
ROZDZIAŁ IV - Nagła zmiana stanowiska Elisy Kirianóo
1. Stanowisko z 25 lutego
Tego samego dnia, w którym Elisa zaprzeczyła istnieniu planów secesji, popierała również inicjatywę parlamentarną Robingrena dotyczącą zmian proceduralnych w Kongresie. Zachowany indeks jej aktywności potwierdza udział w debacie nad projektem. Nie można więc uznać, że już wówczas pozostawała jednoznacznie w politycznej opozycji wobec Robingrena.
2. 1 marca - zerwanie dotychczasowego układu
W ciągu kolejnych kilku dni sytuacja uległa gwałtownej zmianie. Z zabezpieczonych przez Komisję materiałów archiwalnych wynika, że 1 marca Elisa Kirianóo oraz Henryk Ziemiański-Wieniawa poparli wniosek o odwołanie Damiano Robingrena z funkcji Spikera Kongresu. Robingren głosował przeciwko własnemu odwołaniu. Po zakończeniu procedury przekazał prowadzenie obraz Ziemiańskiemu-Wieniawie. Publiczne archiwum Kongresu potwierdza, iż pierwsze posiedzenie Kongresu IX kadencji zakończyło się właśnie 1 marca. Komisja stwierdza zatem, że pomiędzy 25 lutego a 1 marca nastąpiłą zasadnicza zmiana politycznej postawy Elisy Kirianóo wobec środowiska Robingrena. Przyczyna tej zmiany pozostaje nieustalona.
3. 3 marca - utrwalenie nowego układu głosów
3 marca podczas głosowania nad prezydencką nowelizacją Regulaminu Kongresu Henryk Ziemiański-Wieniawa i Elisa Kirianóo von Hohenburg głosowali ZA, natomiast Robingren - PRZECIW. Projekt został przyjęty stosunkiem głosów 2:1. Nie był więc to jednorazowy konflikt dotyczący osoby Spikera. W kolejnych głosowaniach widoczny był uż odmienny układ parlamentarnej współpracy.
4. 5 marca - odejście Elisy
5 marca o godz. 18:23 Elisa Kirianóo opublikowała wniosek o rezygnację z funkcji ministerlanej. Kilka minut później, o godz. 18:26, złożyła wniosek o zrzeczenie się obywatelstwa II Federacji. Oba wydarzenia pozostają widoczne w archiwum forum. Tego samego dnia Kongres IX kadencji przystąpił do samorozwiązania. Publiczne archiwum wskazuje rozpoczęcie wątku o godz. 19:37 i zakończenie o 19:52. Z materiału zabezpieczonego przez Komisję wynika, iż uchwała została przyjęta jednomyślnie. Komisja podkreśla więc, że odpowiedzialności za formalne rozwiązanie Kongresu nie można przypisać wyłącznie jednej stronie konfliktu. Sam Robingren poparł ostatecznie uchwałę o samorozwiązaniu.
ROZDZIAŁ V - Operacja "Czerwona Gwiazda"
1. Powstanie raportów
W okresie bezpośrednio poprzedzającym wybory do X kadencji Kongresu, August de la Sparasan opublikował w strukturach ministerialnych serię materiałów określanych kryptonimem "CZERWONA GWIAZDA". Oryginalny wątek nie zachował się w publicznie dostępnej postaci. Jego istnienie potwierdza jednak późniejsza publikacja Bolesława Kirianóo, który opisuje "Czerwoną Gwiazdę" jako serię raportów de la Sparasana zawierających screenshoty pochodzące z prywatnych rozmów na Discodzie pomiędzy Waksmanem, Robingrenem i Elisą Kirianóo. Autor przyznaje również, że wśród materiałów znajdowały się wypowiedzi niejednoznaczne. Sam fakt istnienia prywatnych rozmów nie jest kwestionowany przez uczestników. Kwestionowane pozostaje przede wszystkim znaczenie przedstawionych wypowiedzi.
2. Charakter rozmów
Według zeznań przekazanych Komisji prywatna grupa służyła koordynacji działań politycznych Waksmana, Robingrena i Elisy Kirianóo. Celem miało być uzyskanie większości i przejęcie władzy środkami przewidzianymi w systemie politycznym II Federacji. Komisja zwraca uwagę, iż określenia występujące w prywatnej rozmowie politycznej - przykładowo "przejęcie władzy", "obalenie rządu" czy stworzenie większości - nie mogą być automatycznie utożsamiane z planem nielegalnego przewrotu. Dla dokonania takiej kwalifikacji konieczne byłoby wykazanie konkretnego działania zmierzającego do obejścia obowiązujących procedur. Materiał taki nie został dotychczas odnaleziony.
ROZDZIAŁ VI - Źródło prywatnych materiałów
1. Krąg osób posiadających dostęp
Według materiałów przekazanych Komisji prywatna grupa, z której pochodziły screenshoty, składała się z trzech osób - Kaspara Waksmana, Damiano Robingrena oraz Elisy Kirianóo von Hohenburg. W konsekwencji pierwotne źródło materiału musiało posiadać dostęp do korespondencji tej grupy. Kaspar Waksman oświadczył Komisji, iż materiałów Augustowi de la Sparasanowi nie przekazywał. Według jego relacji nie uczynił tego również Damiano Robingren. Komisja nie dysponuje jeszcze odrębnym formalnym oświadczeniem Robingrena w tej kwestii.
2. Poszlaki wskazujące na Elisę
Na możliwość pochodzenia materiałów od Elisy Kirianóo wskazują obecnie następujące okoliczności:
1. Elisa posiadała pełny dostęp do prywatnej grupy,
2. 25 lutego Burek publicznie określił ją jako "naszego agenta", choć ona sama równocześnie zaprzeczała jego wersji dotyczącej secesji,
3. W okresie 25 lutego - 1 marca nastąpiła wyraźna zmiana jej politycznej postawy wobec Robingrena,
4. Materiały "Czerwonej Gwiazdy" pochodziły właśnie z okresu jej współpracy z Waksmanem i Robingrenem. Fakt ten potwierdził później Bolesław Kirianóo.
5. Według świadectwa Waksmana sposób wykonywania obrazów opublikowanych w "Czerwonej Gwieździe" odpowiadał charakterystycznej formie screenshotów wykonywanych przez Elisę - częstokroć znacznie prześwietlonych lub niedoświetlonych.
Punkt ostatni posiada obecnie charakter poszlaki technicznej, a nie ekspertyzy..
2. Stan ustaleń Komisji
Komisja uznaje za silnie uprawdopodobnione, iż materiał wykorzystany przez Augusta de la Sparasana pochodził od Elisy Kirianóo von Hohenburg. Komisja nie uznaje jednak tej kwestii za ostatecznie udowodnioną. Nie odnaleziono dotychczas - wiadomości, w której Elisa przesyła materiały de la Sparasanowi, przynania się Elisy do ich przekazania, jednoznacznego oświadczenia de la Sparasana identyfikującego źródło, metadanych oryginalnych plików pozwalających technicznie ustalić ich autora. Do czasu pozyskania takiego dowodu prawidłowe sformułowanie brzmi - Elisa pozostaje najbardziej prawdopodobnym, ustalonym na podstawie poszlak źródłem materiałów "Czerwonej Gwiazdy".
ROZDZIAŁ VII - Rola Augusta de la Sparasana
1. Od oskarżyciela do współpracownika LIS
Po rozwiązaniu IX kadencji odbyły się wybory do Kongresu X kadencji. Publiczne archiwum Federalnej Komisji Wyborczej potwierdza ogłoszenie wyników 14 marca 2026 roku. Mandaty uzyskali przedstawiciele LIS oraz August de la Sparasan. W nowym układzie de la Sparasan poparł wybór Waksmana na Spikera i rozpoczął współpracę z nową większością. Samo zachowanie to mogłoby świadczyć o zwykłem zmianie politycznego stanowiska. Późniejszy opis wydarzeń autorstwa Bolesława Kirianóo przedstawia jednak tę współpracę inaczej.
2. "Pod przykrywkę"
30 kwietnia Bolesław Kirianóo von Hohenburg opublikował obszerną retrospekcję konfliktu. Opisując działania de la Sparasana po zwycięstwie LIS, stwierdził wprost, iż de la Sparasan wszedł do ich rządu "pod przykrywkę", zbierał screenshoty dotyczące Waksmana i Robingrena, zdobył ich zaufanie, uzyskał ich poparcie polityczne, a następnie oczekiwał na dogodny moment do działania. Komisja przywiązuje do tej wypowiedzi szczególne znaczenie. Nie pochodzi ona od Waksmana ani Robingrena, lecz od aktywnie zaangażowanego przedstawiciela przeciwnego obozu politycznego. Nie stanowi dowodu, żę cały plan istniał już przed 26 lutego. Stanowi jednak publiczne świadectwo, iż na późniejszym etapie de la Sparasan działał wobec władz LIS w sposób celowo skryty i wykorzystywał zbodywane zaufanie do gromadzenia materiałów przeciwko osobom, z którymi oficjalnie współpracował.
ROZDZIAŁ VIII - Ocena roli środowiska kiryjskiego
1. Elementy potwierdzone
Na obecnym etapie Komisja stwierdza, że w kolejnych etapach kryzysu aktywną rolę odgrywały osoby politycznie i personalnie związane ze środowiskiem kiryjskim. Wśród nich znajdowali się m.in. Bolesław Kirianóo von Hohenburg, Burek, August de la Sparasan i Henryk Ziemiański-Wieniawa. Nie wszyscy podejmowali te same działanie i nie należy automatycznie przypisywać każdemu z nich odpowiedzialności za każdy element sprawy. Udokumentuwany jest natomiast następujący ciąg:
Burek - publicznie podnosił zarzut istnienia planów i określał Elisę Kirianóo mianem "nasego agenta",
August de la Sparasan - 26 lutego przedstawił sporną interpretację wydarzeń jako "konspirację", a następnie publikował materiały "Czerwonej Gwiazdy",
Henryk Ziemiański-Wieniawa - uczestniczył w zmianie układu parlamentarnego, obejmując funkcję Spikera po Robingrenie oraz głosując wspólnie z Elisą w kolejnych sprawach,
Bolesław Kirianóo von Hohenburg - jako ówczesny Prezydent pozostawał jednym z głównych uczestników konfliktu, a później sam opisał działanie de la Sparasana "pod przykrywką".
2. Czego jeszcze nie można stwierdzić
Nie został odnaleziony dokument pozwalający obecnie napisać - Bolesław, Burek, de la Sparasan, Elisa Kirianóo i Ziemiański przed 26 lutego uzgodnili wspólnie plan obalenia muratyckiego środowiska politycznego - taka teza pozostaje hipotezą śledczą. Istnienie szeregu powiązanych działań nie oznacza automatycznie istnienia jednolitego centrum dowodzenia. Komisja prowadzi dalsze czynności zmierzająceo do ustalenia, czy koordynacja taka miała miejsce.
ROZDZIAŁ IX - Ustalenia Komisji
Na podstawie zebranego materiału Muratycki Instytut Pamięci uznaje za ustalone, że:
1. zarzut o planowaną secesję Muratyki wyrósł z rozmów prowadzonych poza oficjalnymi strukturami państwa, których intepretacja od początku była przedmiotem sporu,
2. 25 lutego Elisa Kirianóo, wskazywana przez Burka jako świadek planów, publicznie stwierdziła - "Nie było takich planów",
3. następnego dnia August de la Sparasan przedstawił zarzut dotyczący secesji już jako oskarżenie o konspirację,
4. pomiędzy 25 lutego a 1 marca nastąpiła gwałtowna zmiana postawy politycznej Elisy Kirianóo wobec Robingrena,
5. 1 marca doszło do odwołania Robingrena z funkcji Spikera, a 5 marca IX kadencja Kongresu zakończyła się samorozwiązaniem,
6. de la Sparasan uzyskał prywatne materiały pochodzące z zamkniętych rozmó Waksmana, Robingrena i Elisy Kirianóo i wykorzystał je w ramach "Czerwonej Gwiazdy",
7. nawet późniejszy opis strony przeciwnej przyznaje, że część wykorzystanych wypowiedzi miała charakter niejednoznaczny,
8. dostęp do źródłowej grupy posiadały jedynie osoby uczestniczące w rozmowie,
9. zgromadzone poszlaki wskazują Elisę Kirianóo jako najbardziej prawdopodobne źródło pierwszego wycieku,
10. w późniejszej fazie konfliktu de la Sparasan prowadził wobec środowiska LIS działanie określone przez Bolesława Kirianóo jako wejście do struktur władzy "pod przykrywkę", mające służyć zdobyciu zaufania i gromadzeniu kolejnych materiałów.
ROZDZIAŁ X - Konkluzja
Zgromadzony materiał nie potwierdza obrazu wydarzeń, zgodnie z którym w lutym 2026 roku ujawniono bezspornie istniejącą, wcześniej przygotowaną konspirację muratycką zmierzającą do rozbicia II Federacji Nordackiej. Przeciwnie - dokumentacja pokazuje, iż kluczowy zarzut dotyczący secesji był kwestionowany już przed publikacją "Oskarżam!", w tym przez osobę przedstawianą publicznie jako świadek tych planów. W kolejnych dniach nastąpiła zmiana układu politycznego w Kongresie, rozpad wcześniejszej współpracy z Elisą Kirianóo, odwołanie Robingrena z funkcji Spikera i samorozwiązanie IX kadencji. Następnie August de la Sparasan wszedł w posiadanie prywatnej korespondencji osób związanych z muratyckim środowiskiem politycznym. Materiały te wykorzystano do stworzenia operacji "Czerwona Gwiazda", nadając fragmentom prywatnych rozmów znaczenie dowodów przeciwko ich autorom. Szczególnie istotnym dla Komisji pozostaje fakt, że późniejszy opis wydarzeń sporządzony przez samego Bolesława Kirianóo potwierdza zarówno prywatne potwierdzenie materiałów "Czerwonej Gwiazdy", jak i późniejsze prowadzenie przez de la Sparasana działań "pod przykrywką" w strukturach politycznych LIS. Na obecnym etapie Komisja stwiedza więc istnienie udokumentowanego ciągu działań politycznych i informacyjnych wymierzonych w Waksmana i Robingrena, w których znaczącą rolę odgrywali przedstawiciele środowiska kiryjskiego. Do dalszego postępowania pozostawia się ustalenie, czy działanie te były od początku elementem jednego uzgodnionego przedsięwzięcia.
Raport opracował Muratycki Instytut Pamięci - Komisja Badania Zbrodni Przeciwko Muratyce
ŹRÓDŁA:
1. https://forum.nordata.org/topic/2898-obrady-rady-nui
2. https://forum.nordata.org/viewforum.php?f=814
3. https://nordata.org/artykul/68
4. https://forum.nordata.org/viewforum.php?f=813
6. https://forum.nordata.org/viewforum.php?f=811
7. https://forum.nordata.org/viewforum.php?f=482